'Frisia!'

Door het het Israelisch grondoffensief greep ik het boek van Joris Luyendijk, het zijn net mensen, weer eens van de plank. Een aanrader voor iedereen die zich interesseert in nieuws, hoe het nieuws gebracht wordt en in de 'toestand in het Midden Oosten'.

Zelden las ik een verhaal wat zo mooi duidelijk maakt dat er meerdere kanten aan de problematiek rondom de 'Palestijnse kwestie' zitten en hoe triest de situatie daar is:

'De handicap voor de Palestijnen is dat bij de Nederlanders en de meeste westerlingen de kruistochten en de koloniale bezettingen veel minder leven dan de holocaust, en ik merkte dat ik de Palestijnse kijk alleen kon overbrengen door omdraaiing: stel, in de VS wordt een gek de baas die alle mensen met een Friese grootouder laat oppakken en afmaken. Het wordt een moordpartij van ongekende omvang, en als het anti-Friese bewind eindelijk ten val komt, is duidelijk dat de Friese overlevenden niet meer in Amerika willen wonen. Dus komt er een plan: de Friezen krijgen een eigen staat, en wat is een logischer plek dan het land dat volgens oude teksten Fries is? Ondanks Nederlands verzet stemmen de Verenigde Naties met het plan in, en uit de hele wereld trekken mensen met een Friese grootouder richting de nieuwe staat, royaal gesubsidieerd door Amerika. De overige Nederlanders protesteren: Wij hadden toch nooit problemen met de Friezen? Maar in de internationale publieke opinie overheerst het medelijden met de Friezen. Er komt een voorstel: de helft van Nederland wordt Frisia en in de andere helft kunnen Nederlanders blijven wonen. De Nederlanders pikken dit niet, er komt een oorlog die de Friezen met Amerikaanse hulp winnen, en een nog groter deel van Nederland valt in Friese handen. Miljoenen niet-Friese vluchtelingen overstromen de grote Nederlandse steden en de spanningen lopen op, vooral omdat kleine groepjes Nederlanders een guerilla tegen de Friezen. Terrorisme! roepen Friese voorlichters op CNN, they are killing innocent Frisians!Intussen vraagt het Nederlandse volk: wat hebben wij voor leiders? Er volgt een militaire coup, en als Nederland probeert in het buitenland wapens te kopen, verovert de jonge Friese staat met een 'preventieve aanval' de rest van Nederland, plus stukken van Duitsland en België. Drommen niet-Friese Nederlanders vluchten de grens over naar Duitsland en België waar ook coups volgen: we moeten voorkomen dat de Friezen ons pakken! Intussen regeert het Friese leger met harde hand over de bezette Nederlandse provincies, wurgt de economie en confisqueert de mooiste stukjes voor nederzettingen en speciale wegen van die nederzettingen naar Frisia. Dan komt er een vredesproces en krijgt Nederland Limburg, een stukje Brabant en een Zeeuws eiland aangeboden. Die brokjes mogen alleen geen Nederland heten, Nederland mag geen leger hebben en alle grenzen worden bewaakt door Friese troepen.'

'

You're missing ....

Ineens was hij er. Ik hoorde nummers van het album The River en was meteen verliefd. Het was rond 1983. Van de teksten verstond ik nog niet veel, maar toen ik begon te begrijpen wat hij zong werd de verliefdheid alleen maar heviger. Er ontstond een heuse relatie. Bruce is iemand waarop ik terug kan vallen en waar ik vaak op teruggevallen ben. Hij kijkt door de ogen van mensen die het moeilijk hebben, door de ogen van mensen die knokken om ergens te komen en door de ogen van mensen die terugvallen in slechte gewoontes. 'Everything dies baby that's a fact, but maybe everything that dies someday comes back...'
Bruce stond naast me, Bruce stond achter me. Vooral op momenten dat ik alleen was, me alleen voelde en schreeuwde om hulp. 'Sometimes I feel so weak I just want to explode. Explode and tear this whole town apart. Take a knife and cut this pain from my heart'
Ik sluit me aan bij Leon Verdonschot, die tijdens een uitzending van Het Gesprek pakkend zei: 'De enige reden dat ik geen lyric van Hem op mijn lijf getatoeëerd heb, is omdat ik niet kan kiezen welke...'

De lyric die me vanaf kerstavond het meest bezighoud, is 'Everything is everything, but you're missing'
Sis, ik kan niets voor je doen. Zo verschrikkelijk weinig. Dat voelt niet goed. Daarom wil ik voor heel even, voor 5 minuten en 36 seconden, Bruce naast je zetten. Om je te laten weten dat ik aan je denk. Dat ik aan jullie denk. Constant.

Avondeten ......

Een van de dingen die je in een gezinsleven met jonge kinderen kunt vergeten, is rustig avondeten. Er is altijd wel iemand die iets niet lust. Vrouwlief is geneigd daar rekening mee te houden. Ondertekende heeft zoiets van: eten wat je voorgeschoteld krijgt. De middenweg is meestal het geval.

Vandaag was het macaroni dag. De oudste van zes keek ietwat teleurgesteld toen hij zijn vraag wat we gingen eten beantwoord kreeg, maar tollereerde het antwoord. Zich waarschijnlijk bewust van mijn reactie op commentaar van zijn kant. Bij de jongste lag het ietwat gecompliceerder: Madam schreeuwde en dreinde het hele huis bij elkaar omdat ze persé spaghetti wilden.

Ik voelde mezelf ietwat driftig worden, maar waarschijnlijk nog in de roes van 'vrede op aard' schoot ik in mijn schoenen en liep zonder iets tegen de rest te zeggen in galop naar de nabijgelegen supermarkt om een pak spaghetti te halen.

Eenmaal teruggekomen kon ik de slierten meteen in het inmiddels kokende water gooien en een kwartiertje later stond de -voor de jongste, want ondertekende en diens lief maak je daarmee niet vrolijk- overheerlijke spaghetti op tafel. Na een halve hap kregen we de mededeling dat ze het niet meer hoefde, dat ze buikpijn had, pijn in haar hartje en dat ze moe was.

Moe was ik ook. Van dat gezeur. Na het gebruikelijk gedreig en de waarschuwing dat er in haar mond geen hap van ander eten meer zou verdwijnen voor dat dát bordje verwerkt was, desnoods morgenvroeg, kreeg ik nadat de rest de hele maaltijd al verorberd had, een idee. Ik greep de telefoon en belde zogenaamd de ziekenwagen om de kleine draak op te komen halen. De herrie die toen uit huize Henricus Jacobus kwam evenaarde het geknal van het buurttuig van de afgelopen dagen. Als door een wonder getroffen bleken ineens alle ongemakken te zijn verdwenen. Op eentje na dan. Haar bordje met eten. Toen ze vroeg of ik echt gebeld had, antwoordde ik haar dat dat inderdaad het geval was en dat de dame aan de telefoon verteld had wat de enige oplossing voor dit probleem was: spaghetti eten.

Ze slikte mijn verhaal -en vooral de waarschuwing- net zo goed als vanaf dat moment de spaghetti. 85 minuten na het opdienen van haar bordje verdween eindelijk ook de laatste hap.

Morgen spruitjes ..........